Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

αυτοχειρ

Κι όπως ηταν ξαπλωμενη
σ εκεινο το κρεβατι πλαι στο παραθυρο,
σ εκεινο το σεντονι,
η ίδια μυρωδια εδω και χρονια,
ανοιξε τα ματια.

Εκανε να δει τις ακρες των μαλλιων τις,
ξανθυναν αραγε με τοσο ήλιο;
Γιατι,
τοσα χρονια σ αυτο το παραθυρο ξαπλωνει.

Εκλεισε τα ματια
και συρθηκε σαν ησυχη γατα εξω απο το περβαζι.
Ξαπλωσε στα πουσια,
και σταματησε τους χτυπους της καρδιας της,
μονο για να ακουσει τα τζιτζικια να μιλανε.

Τα τζιτζικια.

Και δεν θυμηθηκε να ξυπνησει πια.

2 σχόλια:

magda είπε...

Καλώς όρισες στο blog μου.
Τι όμορφα που γράφεις !!!
Με συγκίνησε η γραφή σου !!!
Θέλησα να γραφτώ στους αναγνώστες σου, αλλά δεν μπόρεσα, μάλλον είναι απενεργοποιημένο.
Εγώ όμως σ έβαλα στα αγαπημένα μου και θα σε ακολουθώ.
Σ ευχαριστώ
Μάγδα

ιστορικη περιπετεια είπε...

όμορφο..