Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

λευκα ειδη


Για φαντασου.
Να πεσει πανω μας αυτος ο μανδυας ο κεντημενος αστερια
(τον ουρανο ζωγραφιζω)

και να μας σκεπασει.

Και να μπλεχτουνε τα χερια μας μες στα φωτακια τα πυρινα.
Και να μπλεχτουνε τα ποδια μας στις πυγολαμπιδες του στερεωματος.
Και να μπλεχτουνε τα λογια μας σε μια νυχτα φλεγομενη
και σκοτεινη, βαθια,
και απαστραπτουσα.

3 σχόλια:

Παναγιώτα είπε...

...μου'χεις λείψει...αυτό.

magda είπε...

Τι όμορφες εικόνες βγαίνουν μέσα από τα λόγια σου, που είναι αληθινά διαμάντια!!!

Velvet Butterfly είπε...

Θα ήταν.. υπέροχο!