Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

ρολοι


βαθια και λυπημενη
και παντα ερωτευμενη.
χαμενη και ξανακερδισμενη
χαμενη και παλι εδω θα με βρουνε.
και στο καρουζελ της ζωης ζαλισμενη,
μισοκλειστα ματια,
να ψαχνω ουρανο.

και πες μου εσυ,
αν μπορουσες, δε θα μου δινες τα ματια σου να δω τι βλεπεις;
δε θα μου δινες τα αυτια σου να ακουσω οτι ακους,
το δερμα σου να ανατριχιασω σε καθε ανθος της ημερας;
γιατι δηλαδη μονο η δικια μου η καρδια να γεννηθηκε διπλη;

βαθια και λυπημενη,
και μεθυσμενη απο τον αφρο της ζωης,
κι απο τον πατο κι απο την επιφανεια.

και μη ζητας αλλα,
η μερα ειναι μεγαλη καθε φορα.

3 σχόλια:

Pegasus είπε...

Μόνο στη σιωπή η λέξη... μόνο στο σκοτάδι το φώς... :)

Παναγιώτα είπε...

Για τη διπλή σου την υπόσταση και την καρδιά να σε χαιρόμαστε διπλά :-) Ακόμη μια φορά λυρικό, γεμάτο εικόνες και συναίσθημα...

Summertime Blues είπε...

οι μέρες είναι μεγάλες.
ο χρόνος κυλάει σα νερό.
καλημέρα.