περιμενα

και περιμενα και περιμενα και περιμενα...αλλα πουυυυ

notice that

"I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best." — Marilyn Monroe

θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω

Σα να ξύνεις μια βαθιά πληγή
Σα να χάνεις το πορτοφόλι με το μισθό σου
Σα να πεθαίνει ο σκύλος σου
Σα να χάνεις το τελευταίο λεοφωρείο
Σα να σπας το πόδι σου στις διακοπές
Σα να σου καίγεται το φαγητό που ετοίμαζες όλη μέρα
Σα να λερώνεται το μόνο πλυμένο ρούχο σου
Σα να σκίζεται το γράμμα που σου είχε αφήσει η μαμά σου πριν πεθάνει
Σα να χαλάει μια όμορφη φωτογραφία
Σα να νυστάζεις και να μην μπορείς να κοιμηθείς
Σα να χάνεις το παιδί σου πριν το γεννήσεις
Σα να αποκαλύπτονται όλα σου τα ψέμματα
Σα να μαθαίνεις οτι όλα είναι ένα ψέμμα
Σα να χαλάει η κασέτα της παιδικής σου ηλικίας
Σα να πεθαίνει ο ήρωας χωρίς να του αξίζει
Σα να δίνεις την καρδιά σου και να σου λένε οτι δεν είναι συμβατή
Σα να περιμένεις το φιλί της ζωής και να σου δίνουν ένα χαστούκι

Έτσι κάπως είναι να περιμένεις απο τον άνθρωπό σου να σου πει οτι του λείπεις, οτι θα πάρει το πρώτο αεροπλάνο να ρθει να σε βρει, και αντ'αυτού να σε ρωτάει τι να μαγειρέψει σήμερα

Μέλλοντας

Θα σ'αγαπώ
Θα σε σκέφτομαι και θα μου λείπεις κάθε στιγμή
Θα σε ζητώ σε όσα σε έχασα και σε όσα δεν θα φύγουν ποτέ απο πάνω μου
Θα νιώθω την παρουσία σου όταν πίνω κάτι παραπάνω, να είσαι εκεί για να μου πεις για ηρέμησε
Θα βλέπω το χαμόγελο σου κάθε που θα φοράω τα γυαλιά μου
Θα είσαι ο αέρας που μπλέκεται στα πόδια μου κάθε που θα ανεμίζει ένα φόρεμά μου
Θα είσαι το χαρτομάντηλό μου, μη γελάς
Θα είσαι στις κατσαρόλες ο ατμός και στα σεντόνια οι ζάρες
Θα σ'ακούω στις φράουλες και τα κεράσια και το κρασί μου
Θα είσαι δίπλα μου όταν πέφτω και όταν ονειρεύομαι σε γλώσσες κωδικές
Θα είσαι πάντα η έκτη αίσθηση, αυτό που ένιωσα χωρίς ν'αγγίξω
Το άπιαστο
'Ετσι θα μείνεις
Θα είσαι πάντα όλα όσα ονειρεύονται οι ιππότες για τις δεσποσύνες τους
Όλα όσα κάποιος άντρας θα ήθελε να είναι για κάποια γυναίκα
Κάτι άλλο δεν έχω να σου δώσω
Γι'αυτό τώρα μπορείς να φύγεις
Σε αφήνω
Άσε με
Γειά

Σήμερα

Δεν αξίζει.

φύσα ντε

Θα γίνω μονότονη αν επαναλάβω οτι για να κρατήσεις κάποιον υπάρχουν τα χέρια;

Θα γίνω αινιγματική αν πω οτι τελευταία γυμνάζομαι;

Θα γίνω ρομαντική αν δηλώσω Φλορεντίνο Αρίσα γένους θυληκού;

Θα καταντήσω κουραστική αν επισημοποιήσω την αγάπη μου για φευγιό;

Θα καταλήξω μουτζουρωμένη αν στην ερώτηση είσαι έτοιμη απαντήσω γεννήθηκα έτοιμη;

Θα χάσω ή θα κερδίσω;

Τόσα φορέματα ποιός αέρας θα τα πάρει;

Τι φρούτα θα τρώω το καλοκαίρι;

Και οι εφημερίες;

Και το μωρό;

Και η Άνδρος;

Με σκόρπισες ξανά στους πέντε ανέμους
και τώρα πια μ' αυτούς θα ταξιδεύω.

ελαφρά τη ευθύνη

Θα μπορούσα να σου φερθώ άσχημα. Να σου πω πόσο με απογοητεύεις και πόσο λυπάμαι. Θα μπορούσα να σε βρίσω και να σου πω πως δεν θέλω να σε ξέρω. Ίσως έτσι να αντιδρούσες. Αλλά δεν με νοιάζει πια. Το παίρνω σαν μια παράλληλη ανάσα τώρα.
Έλα μαζί μου για λίγο.

Κάτσε δίπλα μου.

Είμαστε στον καναπέ, η τηλεόραση κλειστή και σου χω βάλει μια ακόμη περίεργη μουσική. Πάντα ήθελα να σου μάθω...
Είναι απόγευμα. Πάλι φάγαμε πολύ και μόλις ξυπνήσαμε απο το μεσημεριανό ύπνο. Πάλι δεν ήθελα να κοιμηθώ αλλά οι οριζόντιες στιγμές μαζί σου ειναι κάτι που δεν αναπληρώνεται.

Στον καναπέ λοιπόν.

Φοράω την πυτζάμα με τις γαλάζιες ρίγες και εσύ τη φόρμα σου. Φοράμε κ οι δύο τα γυαλάκια μας. Και δεν φοράω μολύβι. Μόνο το όστρακο έχω πάνω μου. Και τον ήλιο πια.
Με παίρνεις μια αγκαλιά που μυρίζει ηρεμία, θυμίζει το παιδάκι με την αγαπημένη του κούκλα. Εκεί, σφιχτά, για κανέναν άλλον.

Μου δίνεις ένα φιλί. Στο μάγουλο.

Σκύβεις στο αυτί μου και μου λες "..."

Λυπάμαι, δεν θα σου πω τι μου λες. Είναι για δυνατούς λύτες.

Το μόνο που ξέρω είναι οτι σε φιλάω ρουφηχτά και μένω κρεμασμένη απ'το λαιμό σου, να σε μυρίζω. Χαμογελάω τόσο που νομίζω οτι θα σπάσουν τα γυαλιά μου. Κρακ.

Ντούκου ντούκου.

Ποτέ δεν θα καταλάβεις τη μαγική στιγμή που τα λίγα γίνονται πολλά και το 1 μένει πίσω απ' το 2.

Ποτέ δε θα μάθεις την ομορφιά του λάθους.

Ποτέ δε θα νιώσεις το γλυκό βάρος των υπέροχων ευθυνών.

Λυπάμαι για σένα.

Αλλά εγώ είμαι ακόμα εδώ, να κάνω λάθη και να χτυπάω το κεφάλι μου. Και να μ'αρέσει. Εσύ αν θες φύγε, λάθη υπάρχουν παντού. Δεν θα με γλιτώσεις απ'αυτά, μη χαίρεσαι.

πιεσόμετρο

θα είναι μια πραγματικά μεγάλη τετάρτη

very cherry

Σήμερα πήρα καινούριες καραμέλες.

Διάλεξα την αγαπημένη μου, κεράσι.

Δεν πρόλαβα να τη φάω και έπεσε στο πεζοδρόμιο.

Δεν την πήρα, φαντάστηκα οτι θα χε κι άλλη.

Όλες οι άλλες γεύσεις ήταν διπλές εκτός απο αυτή.

Δεν έφαγα ποτέ κεράσι.

sing along

"She said, hello mister, pleased to meet you"

stop wasting my space

Τι άσχημο που είναι να μην αισθάνεσαι. Να μην πονάς, να μη νιώθεις την ανάγκη να κλάψεις ή να γελάσεις δυνατά, να μη χρειάζεσαι ανθρώπους γύρω σου, να μην εκτιμάς. Τι άσχημο που είναι στ'αλήθεια. Να μην παίρνεις τίποτα απο τους ανθρώπους γύρω σου, κούτσουρο να μένεις, για τον εαυτό σου και μόνο. Τι οδυνηρό που είναι να κάνεις μία ζωή μακρυά απο τους άλλους, να μην έχεις μάθει να αφουγκράζεσαι τις ανάγκες τους και να μην θες να δώσεις. Πόση ασχήμια έχει τότε η ψυχή σου. Άδεια, κουφάρι που σέρνεται στις ηπείρους δίχως νόημα κανένα, ένας στρατιώτης που απλά του μάθανε το βήμα και αυτό θα κάνει μέχρι τη λήξη. Να σε ρωτήσω γιατί ζεις ή απλά θα με κοιτάξεις με τρύπια μάτια; Δεν μπαίνω στον κόπο. Εγώ στη ζωή μου έμαθα να δίνω και να παίρνω, όχι απλά να καταπίνω δίχως να σκέφτομαι τη γεύση. Και λυπάμαι όσους δεν νιώθουν. Όσους δεν ζητούν και δεν ζουν. Όλοι αυτοί, όπως θα λεγε και ο Χρυσόστομος, είναι nothing but a waste of space.

baby teeth

Το αγοράκι πόναγε. Έχανε τα δόντια του. Έκλαιγε γιατί δεν ήθελε να τα χάσει, ήταν δικά του στο κάτω κάτω. Το κοριτσάκι πλησίασε το αγοράκι και το ρώτησε με αφέλεια "Γιατί κλαις;" Και το αγοράκι απάντησε " Γιατί χάνω τα δόντια μου"
"Ναι αλλά γιατί κλαις; Αυτά είναι απλά τα πρώτα σου δόντια..."

Η πρώτη φορά δεν θα πρεπε να πονάει; Και μη γελάτε, δεν μιλάω για το σεξ. Μιλάω για όλες τις άλλες οδυνηρές πρώτες φορές. Τις φορές που χάνεις κάτι, τις φορές που οι άλλοι κερδίζουν, τις φορές που απλά χάνεσαι. Μάλλον δε μετράνε αυτές οι φορές. Έτσι θα ονομάσω όσα με πονάνε, και σας επιτρέπω να κάνετε το ίδιο με τις δικές σας, προσωπικές ήττες. Ας πούμε πως η πρώτη φορά που χάνουμε κάτι δεν μετράει, γιατί πολύ απλά είναι η πρώτη. Μετά θα έρθει η κανονική. Και μη μου πείτε για θεωρίες περι μοναδικότητας και κουντερίστικα του τύπου δεν μπορείς να μάθεις απο ένα λάθος γιατί ποτέ δεν είναι το ίδιο. Μη μου πείτε τέτοια πράγματα, θα μπλέξετε το αθώο μου μυαλό.
Εγω δεν έχω χάσει Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α.

εν είδη ευχής

Πέντε αισθήσεις και κάτι

Αν δεν είχες γεννηθεί, απλά θα ήταν ένας άλλος κόσμος. Χειρότερος.
Κάθε φορά που έβγαινα στο δρόμο, δεν θα είχα να σε ψάξω, δεν θα μπέρδευα τη μορφή σου με άλλη καμία, όλα τα ξανθά μαλλιά θα ήταν τα ίδια. Και ξέρεις, δεν μου αρέσουν τα ξανθά.

Αν δεν είχες γεννηθεί, δεν θα είχα λόγο στην έννοια «έρωτας».
Στις συζητήσεις δεν θα μπορούσα να πω τι σημαίνει, και η καρδιά μου θα έχανε το προνόμιο να ανεβάζει τους χτύπους της στη θύμησή σου. Να θέλει να σε σκεφτεί κι ας χτυπήσει άσχημα.

Αν δεν είχες γεννηθεί, το σπίτι μου θα ήταν άδειο. Σε καμία γωνιά δεν θα σε έβλεπα, στο κρεβάτι θα κοιμόμουν ακόμα διαγώνια, εγωιστικά. Δεν θα με ένοιαζε να αφήσω το ψυγείο ανοιχτό και να αφήσω όλο το ψύχος να πλάσει την ψυχή μου.

Αν δεν είχες γεννηθεί, εγώ δεν θα είχα ταξιδέψει πουθενά σου λέω. Το μυαλό μου ποτέ δεν θα είχε φανταστεί να πάει εδώ κι εκεί, δεν θα είχε ποτέ ονειρευτεί πράσινες θάλασσες και γεμάτες βαλίτσες. Και ποτέ δεν θα παρατούσα τα δροσερά φορέματα που τόσο αγαπώ για να ντυθώ ζεστά και να ρθω να σε βρω.

Αν δεν είχες γεννηθεί, γεύση δεν θα είχα. Δεν θα είχα φανταστεί ποτέ μου τη ζωή χωρίς αλάτι και ποτέ δεν θα αγαπούσα τα μπερδέματα. Ποτέ δεν θα ήξερα τι σημαίνει να γεύεσαι τη σάρκα, να αφιερώνεις τα χείλη σου σε διαδρομές που θυμίζουν σαπούνι και αγάπη. Χωρίς τη μυρωδιά σου, κρίνα θα φάνταζαν τα στάχυα κι εγώ κήπο ποτέ μου δεν θα έφτιαχνα.

Αν δεν είχες γεννηθεί, μάλλον χωρίς ακοή θα ήμουν. Δεν θα γνώριζα τι σημαίνει θλιμμένος τόνος και τι ρυθμός. Τα γαλλικά μου θα ήταν ακόμα σκονισμένα. Φωνές δεν θα ξεχώριζα, και δεν θα σχηματιζόταν χαμόγελο στα χείλη μου με τη χροιά σου.

Αν δεν είχες γεννηθεί, θα έπιανα χωρίς να νιώθω. Γιατί, τι να θέλω να νιώθω, αν δε νιώθω εσένα. Αν δεν έχω το δικό σου σώμα να ακουμπήσω, αν δεν έχω τα δικά σου χείλη να φιλήσω και να πάρω πνοή. Γιατί να θέλω να νιώθω, αν δεν είναι δικά σου τα χέρια που με κρατάνε, και δικά σου τα μαλλιά που θα χαϊδέψω. Πως μπορώ να ζητάω τη σπατάλη μιας αίσθησης αλλιώς;

Αν δεν είχες γεννηθεί, τώρα δε θα έγραφα. Κενή θα ήταν η ψυχή μου από λέξεις, θα ήξερα μόνο το αλφάβητο χωρίς να θέλω να το ενώσω. Αγράμματη δηλαδή. Γιατί, τι άλλο να θέλω να πω, πέρα από το «σ΄αγαπώ». Αξίζει αλλιώς να ξοδεύω τα γράμματα που με τόσο κόπο φτιάχτηκαν;

Αν δεν είχες γεννηθεί, εγώ «θέλω» δεν θα είχα. Δεν θα ζητούσα ποτέ τις εκδρομές και ποτέ δεν θα περίμενα να μου χρησιμεύσουν οι αριθμοί οι ασύρματοι. Ποτέ δεν θα έπλαθα κόσμους που να απαιτούν άλλον έναν, και πάντα κοριτσάκι θα έμενα, σκέψεις γυναικείες δεν θα έκανα.

Αν δεν είχες γεννηθεί, θα γινόντουσαν περίεργα πράγματα στον κόσμο, μα την αλήθεια. Το μέλλον θα ήταν ήδη εδώ, γιατί διαφορά με το παρόν δεν θα είχε, και το παρελθόν που τόσο θέλω να θυμάμαι δεν θα είχε ποτέ φτιαχτεί.

Αν δεν είχες γεννηθεί, τα άστρα δεν θα είχαν συνωμοτήσει, οι θεοί δεν θα είχαν χτυπήσει τα σκήπτρα τους επιτακτικά για μια νέα γέννηση. Αν δεν είχες γεννηθεί, δύο άνθρωποι δεν θα είχαν ενωθεί ποτέ για να κάνουν εμένα πράξη.
Αν δεν είχες γεννηθεί, αγέννητη θα ήμουν.
Σίγουρα.

σοβαροί και αστείοι

Είχα τόσο καιρό να σου μιλήσω. Και αλήθεια, δεν ήθελα.

Αλλά, όταν άρχισε να κυλάει η κουβέντα, όταν μου είπες ότι μου είπες, και όταν θυμήθηκα πως μόνο εμείς καταλαβαινόμαστε με τη γλώσσα που έχουμε φτιάξει, σα να έσκασα ένα χαμόγελο.
Όταν μου ήρθε στο μυαλό το πρόσωπό σου, και όταν σε κάθε σου πρόταση ήξερα τις εκφράσεις σου, ένιωσα σαν στο σπίτι.

Και όταν απλά κατάλαβα πως είσαι ακόμα εκεί, υπομονετικός και ήρεμος, να μας προστατεύεις και τους δύο απο τη δική μου καταιγίδα και απο τη δική μου λάβα, ηρέμησα.

Και δεν ξέρω για δύο, ένας άνθρωπος πάντως σίγουρα κοιμήθηκε πιο χαρούμενος.

"Shaken, not stirred"

Πάλι εδώ. Κάθε βράδυ σε βλέπω στον ύπνο μου, δεν ξέρω αν έρχεσαι επειδή το θέλεις ή αν απλά σου έχουν μείνει κάποιες παλιές πτήσεις. Δεν προσπαθώ να σε ξεχάσω, δεν προσπαθώ να ξεχάσω οτι σε ένα μήνα θα περιμένω να χτυπήσει το κουδούνι. Δεν προσπαθώ τίποτα. Απλά γίνεται μόνο του. Συγχώρεσε με όμως που ακόμα σε συνδυάζω με ότι πικρό διαβάζω.

" Η ζωή είναι τόσο άσχημη και δύσκολη. Πως μπορεί κανείς να θέλει να κρατήσει έναν άνθρωπο με λόγια; Για να τον κρατήσει υπάρχουν τα χέρια"
Γράμματα στη Φελίτσε- Φραντς Κάφκα

"Χαθήκαμε την ώρα που οι δρόμοι γίνηκαν θάλασσα,
την ώρα που δεν όριζε πια κανένας τη ζωή του,
και χρειαζότανε φωτιά και σίδερο,
και δεν είχαμε παρά καρδιά και αίμα.

Όμως θα ξαναβρεθούμε μια μέρα."
Ν.Καρύδης

Η Ποίηση υπάρχει για να μας κάνει να ελπίζουμε και να απελπιζόμαστε.
Ή ίσως απλά υπάρχει για να μας ψιθυρίζει τα μεγάλα λόγια που τόσο χρειαζόμαστε και ποτέ δεν θα ακούσουμε παρά μόνο απο στόματα παγωμένα.

λευκά ψέμματα μαύρες αλήθειες

- μη μου λες πως δε μπορείς να ζήσεις χωρίς εμένα
- μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. απλά δεν θέλω.

χωρίς ζάχαρη

ουτε φωτογραφιες βαζω ουτε τονους ουτε παραγραφους αλλαζω ουτε τιποτα δεν κανω θελω πληρη απουσια των παντων αντε γιατι πολυ ασχοληθηκαμε και πολυ παμπλο μη φυγεις διαβασαμε και πολυ κουντερα μοιρασμενος υπνος απομνημονευσαμε και πολυ τα κρατησαμε τα σεντονια οποιος θελει προχωραει κ οποιος θελει μενει πισω σα μαλακας με το κιτρινισμενο μαντιλι ανα χειρας πηρα το μεριδιο της ευθυνης μου τιμωρηθηκα για ολες τις αμαρτιες μου και τωρα παω να βαφτω γιατι με περιμενει η φαιη

Παλιές σημειώσεις

1. Πριν δυο μέρες, που ενώ πήγες και κοιμήθηκες στο μονό, ξυπνησαμε αγκαλιά
2. Όταν μου πήρες τα Rayban
3. Το 1ο μας ραντεβού, σχεδόν 7 ώρες μαζί
4. Τότε που ταξινομούσαμε τα Times
5. Τότε που χτύπησες τον πατέρα μου στον ώμο " Τα λέμε"
6. Τότε που μέθυσα και με άντεξες
7. Όταν διπλώναμε τα σεντόνια μαζί
8. Όταν βλέπαμε Lost και κοιταζόμασταν με απορία
9. Που δεν καταφέραμε να δούμε το Βαβέλ
10. Όταν διαλέγαμε την τέλεια ποσότητα στα εστιατόρια
11. Όταν έπλενες τα δόντια σου στο παλιό σπίτι και σε κοίταζα απ΄τον καθρέφτη
12. Όταν με παρακάλαγες να ξεβαφτώ
13. Όταν σε περίμενα αιώνες να κάνεις ντους
14. Όταν είδαμε το μικρό δωμάτι οστην Αγγλία
15. Που πάντα κέρδιζες στην κρεμάλα
16. Τότε που δε νυστάζαμε και παίζαμε Need for Speed
17. Που στα Odeon δίναμε τις καρτούλες μας
    
18. Τις διακοπές στην Ερμιόνη με Σταυρόπουλο και Εύα
19. Που πρώτη ταινία που είδαμε μαζί στο σινεμά ήταν το Bonnie and Clyde

Δεν θυμάμαι τι σημαίνουν πλέον. Αλλά και πάλι όμορφα είναι.

γλυκόπικρη σοκολάτα

Με ρωτάς να σου πω τι είναι σχέση. Τι σημαίνει για μένα. Κι εγώ σκύβω το κεφάλι.

Έχω απέναντι μου ένα ακόμη ποτήρι κρασί. Πίνω κρασί, πολύ, λευκό, διάφανο, φρουτώδες. Κρατώ το ποτήρι ψηλά, στο ύψος του κροτάφου και σκέφτομαι ώρες.

Τώρα που με κοιτάς δε σκέφτομαι.

Είμαι σίγουρη.

Ο όρος Σχέση δεν υπάρχει. Έχω κουραστεί να ταξινομώ το σύμπαν και τους όρους του παιχνιδιού του. Σχέση θα πω εγώ οτι έχω όταν το νιώσω. Όταν με ρωτήσεις τι είναι σχέση και σου πω σχέση είναι αυτό που έχουμε τώρα.

Γι αυτό μη με ρωτάς γιατί απάντηση που θέλεις δε θα πάρεις.

Σχέση μπορεί να έχω και μόνη μου και να μην το ξέρει κανένας άλλος εκτός εμού. Αλλά εγώ θα είμαι χαρούμενη με την ανακάλυψή μου.

Αν αποζητάς απελπισμένα απάντηση, είναι αυτή που σου έδωσα χθες βράδυ. Να μη νιώθω την ανάγκη να κάνω πίσω για τίποτα.

Σε τρομάζει που θέλω να κρατήσω όλες μου τις ελευθερίες.

Όπως έστρωσα θα κοιμηθώ γι αυτό και παύω να ζητάω.

Τη σχέση δε θα τη βάλω σε καλούπια και δεν θα την ονομάσω. Θα την κρατήσω για μένα ή όχι, κι αν θες φεύγεις.

Αν θες να ξέρεις τι είναι σχέση, είναι κάτι τρομαχτικό. Είναι να δίνεις όλο σου το είναι.

Σου δίνω κάτι; Ζύγιασέ το.

Τρομαχτικό πράγμα η σχέση. Σου ξεσκίζει σάρκα και μυαλό, αφήνει το νου σου να λιώνει στο πάτωμα και στο μαξιλάρι, να στάζει εδώ κι εκεί και να έχει στεγνώσει κιόλας.

Ή μήπως μιλάω για τον έρωτα;

Σχέση είναι πάνω απ όλα η αγκαλιά το βράδυ. Αγκαλιά δυνατή. Αγκαλιά μπλεγμένη. Να γίνεσαι ένα.

Πήρα μια απόφαση και θέλω να ακολουθήσουν κι άλλοι το καραβάνι. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Τίποτα δεν είναι προσδιορίσιμο, τίποτα δεν είναι συγκρίσιμο και τίποτα δεν είναι αμετάβλητο. Γι αυτό και δεν αξίζει να κουράζομαι. Θα το αφήσω όπως είναι, και αυτό και όλα τα άλλα. Εκτός κι αν βρω το νόημα της ζωής.

Μέχρι τότε, μέχρι όποτε, θα αναζητώ σοκολάτες στο διπλανό μαξιλάρι.

Υ.Γ. Κάποτε, ξαπλωμένη δίπλα του, είχα πει οτι αν είχα ουρα θα την κουνούσα απο χαρά. Αυτό είναι σχέση.

τρέξε λόλα τρέξε

Ο χρόνος είναι τόσο σχετικός.

Έχω τόσα ρολόγια στο συρτάρι, στην κουζίνα, στον τοίχο του χολ. Και ποιό να πιστέψω για πες μου. Ο χρόνος τρέχει σαν τρελός.
Τρέχει όταν είμαι στη δουλειά, τρέχει όταν βγάζω φωτογραφίες, τρέχει όταν χάνομαι σε παριζιάνικες νύχτες, τρέχει όταν πάω σε πάρτυ και όταν φεύγω για διήμερο. Ο χρόνος χάνεται κάπου μέσα σε όλα όσα κάνω, και πριν καν το καταλάβω με έχει φτάσει κ με έχει περάσει ήδη χίλιες φορές. Ο χρόνος καμιά φορά τρέχει εις βάρος μου, μα κάποιες άλλες με συμφέρει. Πλησιάζουν οι ζεστές μέρες. Ξέρεις, μέρες που δε σκέφτομαι, απλά νιώθω τον ήλιο πάνω μου και μου είναι αρκετό.

Έχω ένα παράπονο όμως. Δεν ξέρω αν πρέπει να αλλάξω σπίτι ή απλά μυαλό. Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά σου λέω. Ίσως φταίνε οι φωτογραφίες που κατέβασα, ή τα έπιπλα που έβαψα για καμουφλαζ. Αλλά το σπίτι όλο είναι τόσο άδικο μαζί μου.

Ο χρόνος στο σπίτι μου σταματάει.

Κοιμάμαι πάντα απτην πλευρά σου.

Κι αν το σπίτι σε ήξερε λίγο καλύτερα, θα ήξερε οτι δεν αξίζει.

Αφαίρεση

Δεν ξέρω αν είναι δίπλα στο συκώτι, κάτω απτα πνευμόνια ή κάτι τέτοιο, αλλά σίγουρα η ψυχή είναι κάτι το απτό. Δεν εξηγείται διαφορετικά ο πόνος.

Εντροπία

"Εντροπία: η εκτατική μεταβλητή ενός θερμοδυναμικού συστήματος. Η έννοια της εντροπίας είναι μία από τις σημαντικότερες έννοιες στις φυσικές επιστήμες, λόγω της διατύπωσης του Δεύτερου Θερμοδυναμικού Αξιώματος, σύμφωνα με το οποίο σε μία μεταβολή ενός απομονωμένου συστήματος η εντροπία αυξάνεται πάντοτε."

Εγώ δεν καταλαβαίνω απ αυτά τα πράγματα. Εμένα απλά μου είπανε οτι εντροπία πάει να πει πως οτι γίνεται δεν ξεγίνεται. Αυτό.

Αχ Ελβίρα μου...

Ωραίο το προηγούμενο ποστ, αλλά οτι γίνεται δεν ξεγίνεται. Εσύ να γυρίσεις δεν γίνεται,εγώ να σταματήσω να ζητώ δε γίνεται. Εσύ να γίνεις άλλος δε γίνεται κι εγώ να σταματήσω να πονάω δε γίνεται.

Οι ήπειροι να έρθουν πιο κοντά δε γίνεται.

Γι αυτό και χώρισα.

Μαζί και χώρια

Μόλις χθες γύρισα απο Φρανκφούρτη.

Πάλι ταξίδι. Φέτος έχω ταξιδέψει τόσο πολυ...

Και στο ορκίζομαι, ήρθα μέχρι εκεί αποφασισμένη.

Δεν γίνεται άλλο, αφού εσύ έφυγες εγώ γιατί να μένω.

Και ήμουν σίγουρη οτι παίρνοντας το αεροπλάνο της επιστροφής θα έβγαζα μια ανάσα ανακούφισης κι όλας.

Και μετά χτύπησε η πόρτα. Μπήκες μέσα σα να μην έφυγες ποτέ, σα να μην ξέχασες το φιλί μου ούτε για μια μέρα.

Όχι, δεν είσαι ο τύπος που με παρασέρνει και με βάζει στη δίνη του. Όχι, μη ζηλέψει κανείς σας. Δεν είναι ένας μυστηριώδης τύπος το αγόρι μου, δεν είναι ένας άλλος επαναστάτης χωρίς αιτία, ούτε σέξυ διαστροφικός σύντροφος. Δεν μου δίνει τα φώτα του για το τελευταίο κύμα μουσικής ούτε θα συζητήσουμε ποτέ για την επετειακή έκδοση της "Μπαλάντας του Λυπημένου Καφενείου". Όχι. Δεν μου δίνει τίποτα δικό μου.

Μου δίνει τον εαυτό του κι αν θέλω τον παίρνω.

Κι εγώ μάλλον θα περιμένω.

Μέχρι την επόμενη κρίση.

"Wenn wir zusammen sind, ist alles andere pupsegal."

ακροβάτης

Ακροβατώ.
Προσπαθώ να κρατηθώ ανάμεσα σε εποχές, συναισθήματα, λέξεις. Κάνω πως δεν ξέρω τίποτα, δεν ακούω τίποτα και τίποτα δεν με αγγίζει. Αλλά όσο κι αν τον μισώ τον χειμώνα, και πάλι για αυτόν θα γράψω. Θα σου πω πόσο άδικο είναι τα καλοκαίρια να φεύγουν και οι χειμώνες να μένουν, ακριβώς όπως οι εικόνες καρφιτσώνονται στο νου και τα λόγια ξεθωριάζουν. Θα σου πω πόσο με πονάει να με βαραίνει μία εποχή, σαν το βάρος που νιώθω όταν κρατάω υποσχέσεις που με υπερβαίνουν. Γιατί είμαι άνθρωπος. Και κρυώνω το χειμώνα. Και παγώνουν τα πάντα μέσα μου, και μη με αδικείς. Θα σου πω πόσο δύσκολο είναι να κρατιέμαι απο μία εποχή που κρατάει τόσο λίγο, μόνο και μόνο για να αντέξω τόσους μήνες κενής επιβίωσης.
Θα σου πω για τα λόγια που είναι τόσο μικρά και τι να πεις σε έναν άνθρωπο που κρυώνει για να του ζεστάνεις την ψυχή? Τα λόγια δεν γιατρεύουν.
Με λίγα λόγια, θα σου πω πόσο μου λείπεις και πόσο δύσκολο μου είναι να ακροβατώ σε τεντωμένο σκοινί που ξεδιπλώνει όλο και περισσότερα χιλιόμετρα.

Ένας χειμώνας μακρυά σου. Τα παιχνίδια στέκονται ακίνητα πάνω στο κρεβάτι, εκεί που τα άφησα, πλάι στο μαξιλάρι μου. Πασχίζουν να μην αφήσουν τις ανάσες τους να ακουστούν μέσα στον παγωμένο χρόνο, κάνουν ότι μπορούν για να μη μου χτυπάνε κατάμουτρα την παρουσία τους. Την απουσία σου. Σαν να ακούω καμιά φορά βήματα απο πιόνια, το φιδάκι να σέρνεται στο ταμπλό, τα καραβάκια να στήνουν τη δική τους ναυμαχία, τα γράμματα να φτιάχνουν τις δικές τους λέξεις. Θέλουν να παίξουν, κουράστηκαν με την ακινησία, ξεχνάνε το σκοπό τους λίγο λίγο. Μα σιωπούν πάντα πολύ γρήγορα, σέβονται την κατάστασή μου φαίνεται. Κάποιες στιγμές νομίζω πως μακρυά μου περνάνε καλα, ξεδίνουν. Σα να τα βλέπω μπροστά μου όταν λείπω. Αλωνίζουν στα μεγάλα, παραγεμισμένα, άδεια δωμάτια, κάνουν παράτες με λάβαρα και κυλιούνται ξεκαρδισμένα απο τις σκανταλιές τους. Τσουλάνε, σέρνονται, τρέχουν με τις φανταστικές τους ρόδες σε φανταστικές τροχιές, βρίσκουν κι άλλες παρέες, ίσως το βάτραχο τον Ορέστη στο πάνω ράφι, ή τη μοναχική και κρυουλιάρα γάτα στο σαλόνι. Υποψιάζομαι οτι χώνονται στα βιβλία και τις εφημερίδες να δουν που πάω όταν χάνομαι, μα απογοητεύονται και απλά γλιστράνε τσακίζοντας τις σελίδες. Δεν ξέρω αν πεινάνε και αν τρώνε, μάλλον μόνο φαντασία χρειάζονται αυτά. Μα μόλις γυρίσω το κλειδί στην πόρτα, τρέχουν άναρχα και βουβά να μπουν στις θέσεις τους. Να στηθούν και να πάρουν τα γνώριμα παγωμένα βλέμματα, για να μην έχω τίποτα να ζηλέψω απο τη ζωή τους, να μην μπορώ καν να ξεσπάσω πάνω τους που παίζουν ενώ εσύ είσαι μακριά και εγώ δεν τους κάνω παρέα πια. Ένας χειμώνας χωρίς ταινίες, χωρίς εστιατόρια, χωρίς εφημερίδες, χωρίς φωλιά κάτω απο τα κρύα σκεπάσματα. Φέτος θα κρυώνω μόνη μου.

Σήμερα είχα μια κουβέντα με το Θεό. Μη φανταστείς τίποτα πομπώδη πράγματα, σε εκκλησία, στα γόνατα, με τα χέρια διπλωμένα σε στάση ικεσίας. Ήμουν απλά σπίτι μου, σε μια κοινή καρέκλα, δεν είχα κεριά να τρεμοπαίζουν γύρω μου ούτε ψίθυρους να με αποσπούν, σαν αυτούς τους τρομαχτικούς που κάνουν οι θαμώνες του ναού συνήθως. Απλά του είπα να περάσει για λίγο, αν τον βολεύει, και αν δεν μου κρατάει μουτρά που δεν υπερασπίζομαι την ύπαρξη του. Κάτι ανάλογο είχα ξανακάνει θυμάμαι το καλοκαίρι, ένιωθα πολύ χάλια φαίνεται, μμμ, τώρα που το θυμάμαι ένιωθα τύψεις, ναι, αυτό είναι. Όπως και σήμερα. Ξεκίνησα απο τα γνωστά, του ζήτησα συγνώμη που δεν τον πιστεύω, και του έθεσα μια εργασία. "Αν θέλεις να πιστέψω οτι υπάρχεις, βοήθησε με".Δεν απάντησε, συνέχισα το μονόλογο.Πριν μιλήσω σκέφτηκα λίγο, θυμήθηκα οτι την τελευταία φορά αυτό δεν είχε οδηγήσει πουθενά και είπα να αλλάξω δρόμο. Ξέρεις, συνήθως ζητάμε συγχώρεση. Ε λοιπόν αυτή τη φορά το έπαιξα αλλιώς. Του ζήτησα απλά να σταματήσει να μου βάζει δοκιμασίες, αφού βλέπει οτι δεν είμαι εγώ για τέτοια. Αναρωτήθηκα γιατί να με παιδεύει έτσι, γιατί δεν σέβεται τους δούλους του αν μη τι άλλο. Σα να με κοίταξε λίγο περίεργα, τον παραξένεψε τέτοια χάρη απο κάποιον άγνωστο, λες και μου χρωστάει στο κάτω κάτω? Τον ένιωθα, ήταν εκεί, γέλασε μαζί μου, με άγγιξε και αφουγκράστηκε την αδυναμία μου. Τον διασκέδασε μάλλον η διαπίστωση οτι κι εγώ άνθρωπος είμαι, ίσως και να χάιδεψε τα γένια του ηδονικά για μια στιγμή. Προσπάθησα να σηκώσω το ανάστημά μου στις μύτες, να φανώ υπεράνω, όχι, δεν σε έχω ανάγκη, κουβέντα να γίνεται. Μα με είχε ήδη καταλάβει. Δεν ξέρω αν ήταν ένα απλό χτύπημα στον ώμο, ένα νεύμα συγκατάβασης με μια δόση θλίψης, ένα βλέμμα απαξίωσης. Φτερούγισε. Άνοιξα τα μάτια που δεν είχα καν κλείσει. Δε ζήτησα άφεση αμαρτιών, δεν ζητάω. Ζητάω κατανόηση, ο άνθρωπος δεν αλλάζει και μην το κουράζουμε.

Άγαρμπη επιστροφή

Ναι ναι, κατηγόρησέ με. Ίσως έχω πιεί λιγάκι, ίσως είμαι λίγο κόκκινη και έχω βγάλει τη μπλούζα μου γιατί ζεσταίνομαι, ζεσταίνομαι πολύ και οι σκέψεις μου με καίνε. Αλλά θέλω να γράψω. Έχει περάσει τόσος καιρός απο την τελευταία φορά, νιώθω οτι η πένα μου έχει σκουριάσει και αναλώνεται σε τυπικές αηδίες, αντί να παραδεχθεί την καταθλιπτική της τάση και να υποκύψει, να βρωμίσει, να μαυρίσει, να πέσει πιο χαμηλά, να πει οτι όχι, ποτέ δεν θα είναι ένα χαρούμενο μηχανικό μολύβι, απο αυτά που γράφουν τα παιδάκια του δημοτικού, όχι, δεν θα είναι ένα ροζ πλαστικό μολύβι που τη γραφή του σβήνουν άτσαλα ανίκανες γόμες πολύχρωμες. Θα είναι απλά μια πένα καταθληπτική, παρορμητική, μια σκέτη πένα, θες δε θες.
Πένες. Μαλακίες. Πάω να με βρω.

Αν με ρωτήσεις που ήμουν τόσο καιρό, θα σου πω να αρπάξεις μια καρφίτσα. Πλησίασέ με, μη φοβάσαι, απλά θα σπάσεις τη ροζ φούσκα μου.

Έβαλα τον εαυτό μου να γράψει, κι αυτός απλά σημειώνει. Αύριο πάλι.

Μα ποιοί είμαστε τελικά;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω και την καλύτερη άποψη για «εμάς», την ιδιαίτερη κάστα των δημοσιογράφων.

Μας θεωρώ επαγγελματίες βρώμικους, υποχθόνιους, ένα γένος ουδέτερο, σκυμμένο πάνω από ένα γραφείο με πορτατίφ χαμηλού φωτισμού, τρίβουμε τα χέρια σε μια πετυχημένη είδηση, ή να ξεφυσάμε τόνους καπνού του εκατοστού τσιγάρου σε μια προσωπική αποτυχία αντίστοιχα.

Την άποψή μου ήρθε να ενισχύσει η ταινία «Ήρωας κατά λάθος».
Μια υπερβολικά φιλόδοξη δημοσιογραφική ομάδα, να κυνηγάει το τέλειο, από την εντυπωσιακή ρεπόρτερ μέχρι τον τελευταίο καμεραμάν.

Ο καθένας στον τομέα του, κι εμείς στον δικό μας.
Η ρεπόρτερ να προσπαθεί να αγγίξει αυτό το κάτι που θα της δώσει μια ακόμη γλυκιά σπρωξιά προς την κορυφή και θα πιάσει τους συναδέλφους της στον ύπνο. Δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό το «κάτι», αλλά θα κάνει τα πάντα για να το μάθει. Θα σκάψει βαθιά, θα γκρεμίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σαν πύργο από τραπουλόχαρτα, μα τι λέω, σαν πύργο από ένα…τίποτα.
Πρέπει να τα μάθει όλα, να μας τα δείξει όλα, έτσι θα βγάλει την είδηση, αυτό πιστεύει ότι θέλει το κοινό.
Θα σκαλίσει καρδιές και δεν θα διστάσει να κάνει έναν άντρα, ένα παιδί, ένα ολόκληρο έθνος να λυγίσουν και να δακρύσουν από συγκίνηση, από θλίψη, από χαρά, να δακρύσουν δίχως να ξέρουν το γιατί πολλές φορές. Αυτό είναι δημοσιογράφος;

Ανοίγω την τηλεόραση. Οι ταραχές στη Βομβάη σε αναβρασμό, απλοί πολίτες κρατούνται όμηροι, και βομβιστές αναλαμβάνουν δράση εδώ κι εκεί. Μέσα στον πανικό, μια μεγάλη φωτιά μαίνεται σε κτήριο, έτοιμη να ξεσπάσει, να παρασύρει στο διάβα της όποιον τολμήσει να την υποτιμήσει.
Και κάπου εκεί, μια ρεπόρτερ. Αναμεταδίδει το γεγονός, κάτω, στο δρόμο, σκυμμένη, μισοφοβισμένη, μα ακόμα δυνατή.
Ξέρει ότι κινδυνεύει, μα μένει εκεί, νιώθει το χρέος να μεταδώσει την είδηση, να μάθουμε εμείς, οι απλοί, ασφαλείς στα σπίτια μας. Παρακολουθούμε την είδηση, εξελίσσεται μπροστά μας, γιατί αυτή η ρεπόρτερ είναι εκεί, δεν φοβάται, πρέπει να μας τα δείξει όλα, πρέπει να τα μάθουμε όλα. Εμείς ήσυχοι, κάνουμε βόλτες με το βλέμμα πάνω στην οθόνη, αφομοιώνουμε πληροφορίες και εικόνες. Αυτή το ζει. Αυτό είναι δημοσιογράφος.

Κατα καρδίαν...

Καθίστε αναπαυτικά και πάρτε την κούπα με τον καφέ στο χέρι. Σταυρώστε τα πόδια, βάλτε μια χαλαρή μουσικούλα και απενοχοποιηθείτε. Τα σοβαρά θα τα πούμε αργότερα. Για την ώρα ας πούμε ένα παραμυθάκι.

Το αγόρι γνώρισε το κορίτσι όταν πηγαίνανε ακόμα σχολείο. Αυτή όμορφη, ένα μελαχροινό κοριτσάκι του μπαμπα, κι αυτός ένας μελλοντικός άντρας, γλυκομίλητος και αποφασιστικός. Ήταν έρωτας με την πρώτια ματιά. Περνάγανε χρόνο μαζί, κοιταζόντουσαν για ώρες, χασκογελάγανε χωρίς λόγο και όλα τα σχετικά. Το κοριτσάκι δεν ήξερε απο τέτοια πράγματα, έτρεξε να πει στο μπαμπά του τι της συμβαίνει, και πόσο δυνατά χτυπάει η καρδιά της για πρώτη φορά. Ο μπαμπάς ταράχτηκε, αποφάσισε πως το κοριτσάκι του είναι πολύ μικρό για αυτά τα πράγματα, και φοβήθηκε πως αυτός ο αλήτης θα την πλήγωνε ανεπανόρθωτα αργά ή γρήγορα. Πολύ πριν το κοριτσάκι δώσει εισαγωγικές εξετάσεις, ο μπαμπάς του το έστειλε σε μια μακρινή και γκρίζα χώρα να σπουδάσει. Απείλησε το αγοράκι με κάθε δυνατό μέσο, έκοψε οποιαδήποτε μεταξύ τους επαφή και πλέον κοιμόταν ήσυχος. Το αγόρι δεν είχε ανάγκη απο απειλές. Βρέθηκε κρεμασμένο στο πάρκο που είχαν δώσει το πρώτο τους φιλί με ένα σκληρό σημείωμα για τον μπαμπά και ένα ερωτικό για το κορίτσι. Το κορίτσι εξακολουθεί να βρίσκεται στην ίδια μακρινή και γκρίζα χώρα, σε μοναστήρι, αρνούμενη κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Στα δικά μας τώρα.

Κατά το λεξικό, εγκληματικότητα είναι ο χαρακτήρας του εγκληματία, η ροπή προς το έγκλημα. 2. το σύνολο των εγκλημάτων που διαπράττονται σε μια κοινωνία ή κοινωνική ομάδα και σε μια χρονική περίοδο (η συχνότητά τους, η αναλογία τους προς τον πληθυσμό κτλ.

Το αγόρι είναι νεκρό, το κορίτσι καταδικασμένο. Κι όμως, κανείς δεν τους ακούμπησε. Ποιός φταίει; Ποιός είναι ο εγκληματίας στην ιστορία μας; Κανένας και όλοι. Αν εξαιρέσουμε τα βιβλία, τα όρια της εγκληματικότητας είναι πολύ ρευστά.

Και εδώ, κανένας δεν μπορεί να παρέμβει, να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Κανένας νόμος δεν υπάρχει γι αυτή την μικρή ιστορία και μακάρι να υπήρχε για να τον αγνοήσουμε.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε πιο σοβαρά, ναι, υπάρχουν αρκετές υποθέσεις καταδικαστέες απο όλους μας . Κλεψιές, βιασμοί, δολοφονίες. Αλλά ποιός θα κρίνει τον εργοδότη και ποιός τον ξένο που αναγκάστηκε να κλέψει για να ζήσει αφού δουλειά δεν θα του δώσουν ποτέ; Ποιός θα μιλήσει για ψυχικά εγκλήματα, λεκτική βία, καταπίεση; Αν ζούμε σε έναν κόσμο με νόμους, υπάρχουν πολλοί ακόμα που μας διαφεύγουν.

Ναι, όλοι είμαστε εν δυνάμει εγκληματίες. Έστω και εν αγνοία μας.

Σύμφωνοι, η εγκληματικότητα στην Ελλάδα ανεβαίνει. Εγκληματικότητα απο λαθρομετανάστες, απο ανήλικους, απο αλλοδαπούς, απο ενήλικους, απο ντόπιους και απο υπεράνω πάσης υποψίας ανθρώπους. Ναι, οι καταστάσεις μας οδηγούν.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, αν θέλουμε πραγματικά να δούμε, θα βρούμε εκατοντάδες ατιμώρητα εγκλήματα, εγκλήματα σε σπίτια και σε βίλες, πίσω απο κλειστές πόρτες, εγκλήματα μέσα σε σκουριασμένες ψυχές, εγκλήματα σε χώρους ιερούς, σε χώρους ανείπωτους, εγκλήματα που ποτέ δεν θα φτάσουν στη δικαιοσύνη. Και αργά η γρήγορα, θα συνειδητοποιήσουμε πως ο μόνος ικανός να μας κρίνει και να μας στείλει στην κόλαση για τις αμαρτίες μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Οι Ατρόμητοι

Ελευθερία Λόγου. Ελευθερία Πράξεων. Προσωπικά Δεδομένα. Θα έπρεπε να μπορώ να μιλήσω για όλα αυτά, να πω και εγώ την δικιά μου άποψη, να ορθώσω το ανάστημά μου, παριστάνοντας και λίγο την θιγμένη, και να ξεδιπλώσω ένα προσωπικό δράμα, έναν πύρινο λόγο έστω. Αλλά, λυπάμαι, δεν έχω. Ω ναι, σκύβω το κεφάλι ταπεινωμένη, μη χτυπάτε άλλο, το ανίδεο κοριτσάκι κλαίει και βουρκώνει μα για ελευθερία λόγου και προσωπικά δεδομένα δεν μπορεί επ ουδενί να μιλήσει. Γιατί αυτό το κοριτσάκι, μεγάλωσε σε μια οικογένεια, και ακόμα χειρότερα, σε μια κοινωνία, που τίποτα δεν του απαγορεύτηκε. Και εδώ που τα λέμε, δεν έχει και τίποτα σοβαρά δεδομένα για να παραβιαστούν.

Όλα μια χαρά μας ήρθαν, δόξα τω ...

Σαν παιδιά, και τις βλακείες μας τις είπαμε, και τις μικροεπαναστάσεις μας τις κάναμε, ε, κι αν μας μείνει και ένα μικρό απωθημένο που τελικά δεν βρίσαμε εκείνο τον καθηγητή ή δεν πολέμήσαμε πιό σθεναρά για το δίκιο μας απέναντι στους γονείς μας, ε, δεν πάθαμε και τίποτα.

Ναι, ναι, καταλαβαίνω, μιλάω πολύ γενικά και κάποιοι ίσως να μη συμφωνούν. Συγνώμη κυρίες μου και κύριοι, θα μιλήσω όσο πιο συγκεκριμένα και προσωπικά μπορώ.

Για μένα, ελευθερία λόγου είναι να μπορώ να λέω ότι μου κατεβαίνει. Και πιστέψτε με, μου κατεβαίνουν πολλά. Και τις περισσότερες φορές τα λέω. Δεν θα φοβηθώ έναν φίλο, έναν καθηγητή, έναν γκόμενο, έναν συμμαθητή, γιατί ότι και να πω το λέω και το πιστεύω, και έχω κι αυτό το ηλίθιο σύνδρομο δικαιοσύνης, που με κάνει ώρες ώρες να πνίγομαι και να σου φτύσω όλα όσα έχω στο κεφάλι μου, ακόμα κι αν αυτά σε λερώσουν.

Τώρα, το αν υπάρχουν και κάποιες άλλες λέξεις που ποτέ δεν θα πω, είναι γιατί πολύ απλά φοβάμαι. Ναι, το παραδέχομαι, είμαι κι εγώ τρομοκρατημένη απο το βίαιο αυτό καθεστώς, που μας υποχρεώνει να κλείνουμε το στοματάκι μας σε οτιδήποτε δύσμορφο, δύσπεπτο και δυσλειτουργικό. Και τι καταπίεση ε; Μα γιατί να μη μας αφήνουν να τα κάνουμε όλα μπάχαλο, να πετάμε απόψεις σαν απασφαλισμένες χειροβομβίδες, να πολεμάμε καθημερινά και να χανόμαστε σε μια δίνη απο λόγια, λόγια, λόγια, ανούσια λόγια, λόγια που συνήθως μοναδικό λόγο ύπαρξή τους έχουν την αντίδραση. Μα τι κρίμα να μας βάζουν ένα φρένο...Για να μην καταλήξουμε όλοι ένα μεγάλο, παγκόσμιο φρενοκομείο. Μα το μεγαλύτερο κρίμα ξέρετε ποιό είναι; Το φρένο κανείς δεν μας το βάζει. Ε, ψιτ, σ' εσένα μιλάω μικρέ επαναστάτη. Έχουμε βολευτεί ντε, αυτό συμβαίνει! Μόνο εμείς ξέρουμε να τα κάνουμε αυτά στον εαυτό μας, για να έχουμε μετά να λέμε οτι μας κλείσανε το στόμα αλλιώς εμείς...

Αλλιώς εμείς θα μεγαλουργούσαμε. Θα φέρναμε τα πάνω κάτω σπέρνοντας το δίκαιο και στο τέλος θα υπογράφαμε και με το σπαθί μας!

Το παρακάναμε με τα κρύα αστεία.

Όσο για τα προσωπικά δεδομένα, αν δεν κοιτάς το κινητό μου και αν δεν μου στέλνεις πορνογραφικά emails, που για άλλους μπορεί να μην είναι ούτε αυτό πρόβλημα, τότε μια χαρά ήρεμη θα κοιμηθώ.

Να κρύψω τί; Την ηλικία μου, το σχολείο μου, τους φίλους μου; Τί απο όλα αυτά θα με τραυματίσει; Όσο για τους εγκληματίες πάσης φύσεως, μικροκλέφτες, μεγαλοεμπόρους και τα συναφή, ποσώς με ενδιαφέρει. Ας μην κυκλοφορείτε βρε παιδιά, και προς Θεού, όχι, μην κάνετε λογαριασμό στο Facebook, θα μπουκάρουν στο σπίτι σας σε χρόνο ντε τε.

Λαμόγια φυλαχτείτε. Οι υπόλοιποι μπορούμε και να ηρεμήσουμε.

Ναι, μπορεί και να έχω επιδεικτικά άναρχο μυαλό. Αλλά γιατί να δείχνω τρομαγμένη, απο τη στιγμή που τίποτα απο όλα αυτά δε με φοβίζει; Δέχομαι τον αντίλογο, ίσως και να νιώσω φόβο δικαιολογημένα αν μάθω κάποια κρυμμένη αλήθεια. Για την ώρα όμως, αφήστε με να λεω όσα θέλω, να δίνω όσα θέλω, κι αν αργότερα το μετανιώσω, κακό του κεφαλιού μου τέλος πάντων.

Ένας Χαρούμενος Κόσμος

Μετά απο τριήμερο σε εξοχικό, αποκομένη απο τα πάντα, με μοναδικό σύνδεσμο μου με τον έξω κόσμο μια ασπρόμαυρη τηλεόραση, που κι αυτή δύο κανάλια έπιανε, επέστρεψα. Επέστρεψα αγχωμένη οτι όσο λείπω θα έχω χάσω τις πιο σοβαρές εξελίξεις, οι αποχή απο τις Σαββατιάτικες εφημερίδες θα απέβαινε μοιραία, οι τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα θα μίλαγαν ήδη για πράγματα που θα αδυνατούσα να παρακολουθήσω. Φόρτισα το κινητό , άνοιξα τον υπολογιστή, άδειασα την τσάντα, και κάθισα για μια γρήγορη κουβέντα με τη μητέρα μου. " Τα έμαθες;" Ήμουν έτοιμη να ακούσω τα νέα και τις εξελίξεις που έχασα όσο έλειπα. " Η Δημητρίου έκανε σκηνή σε ραδιοφωνική εκπομπή, η Θώδη μπήκε στην μπανιέρα της με τις κάμερες παρέα, η Λάμπρου γιαούρτωσε τον Εθνικό Σταρ."
Ανακουφίστηκα. Έβγαλα έναν αναστεναγμό και βυθίστηκα στην καθημερινότητα που τόσο μου είχε λείψει. Ότι και να συμβεί, όσες κρίσεις κι αν περάσει αυτή η χώρα, και οποιαδήποτε άλλη ζαμανφουτίστικη χώρα σαν τη δικιά μας, όσα σκάνδαλα κι αν ξεσπάσουν και όσους κινδύνους κι αν αντιμετωπίζουμε, ο κόσμος δεν θα σταματήσει να γυρίζει. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που έχουν ως αποστολή να μας διασκεδάσουν, να μας κάνουν να ασχοληθούμε μαζί τους σαν να μην υπάρχουν πιο σοβαρά προβλήματα. Υπάρχουν, ευτυχώς. Εν αγνοίαν τους, δυστυχώς.

Το Χαρτί Στο Χέρι

Σήμερα κράτησα για πρώτη φορά εφημερίδα στα χέρια μου. Όχι πως δεν έχω ξανακρατήσει. Αλλά να, σήμερα είχα κάποιον πολύ συγκεκριμένο λόγο που πήγα στο περίπτερο, αγόρασα και άνοιξα να διαβάσω μια εφημερίδα. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα εφημερίδα ως δημοσιογράφος, με σκοπό και νόημα. Την κράτησα σα να μην είχα ξανακρατήσει φυλλάδα στα χέρια μου. Ένιωσα την ύπαρξη της ολόκληρη, την ύλη της, όλα όσα κρύβει εκεί μέσα, σε κάμποσα τσακισμένα στη μέση φύλλα, να με φωνάζει. Η αφή της εφημερίδας είναι περίεργη. Είναι λίγο γρέτζα και λίγο άγρια. Μπορεί να είναι απο κανονικό, ατόφιο χαρτί, ή απο κάτι ενδιάμεσο. Μπορεί να μυρίζει, λατρεμένη μυρωδιά που σε ωθεί να οσμίζεσαι σα λαγωνικό ενώ οι γύρω σε κοιτάνε με απορία, ή μπορεί να μη μυρίζει τίποτα. Παρ' όλο που μια εφημερίδα ποτέ δεν μπορεί να είναι "άοσμη"...Μιά εφημερίδα πιάνει χώρο. Μπορεί να τη διπλώσεις στα δύο για να τη βολέψεις στην τσάντα σου, αλλά όταν φτάσει η ώρα να τη μελετήσεις σίγουρα θα πιάσεις μια ακόμα θέση στο δωμάτιο. Και, ξέρεις, απαγορεύεται να τη ανοίξεις τσιγγούνικα, με κλεφτές ματιές και μαζεμένους αγκώνες, δεν θα πείσεις κανέναν γι' αυτό που κάνεις. Θα πρέπει να την ανοίξεις διάπλατα, να την ισιώσεις τεντώνοντας τα δυό σου χέρια όπως τεντώνεις τα φρεσκοπολυμμένα σεντόνια. Εντάξει, τώρα έχεις κάνει μια αξιοπρεπή αρχή. Γι' αυτό κι εγώ, παράτησα τις αρχικές μου προσπάθειες ανάγνωσης μέσα σε λεωφορείο, και συγκράτησα τον ενθουσιασμό μου μέχρι να πάω σπίτι. Φτάνοντας σπίτι, έπιασα την καλύτερη γωνιά,ανακάλυψα τον ιδανικό φωτισμό, άπλωσα τα πόδια, απομάκρυνα το κινητό και χάθηκα. Τελικά, μέσα της βρήκα πολλά παράδοξα. Οι εφημερίδες έχουν πράγματα που ποτέ δεν θα διάβαζα σαν απλός αναγνώστης. Στις εφημερίδες γράφουν άνθρωποι με όνομα και επώνυμο, με την μοναδική ικανότητα να τους συμπαθήσεις ή και να τους βρίσεις. Οι εφημερίδες δεν έχουν πάντα "γραμμή", μα μπορείς να βρεις και μια πιό αντικειμενική σκοπιά τους. Οι εφημερίδες πάντα κρύβουν κι ένα πιο κουτσομπολίστικο πρόσωπο, προς τέρψιν όσων έιχαν αρκετή κουλτούρα για σήμερα.Επίσης ανακάλυψα πως, όσο πιο πολύ παίζεις με τις εφημερίδες, τόσο πιό πολύ λερώνεις τα χέρια σου, αποκτάς ένα μαύρο φούμο που σε κάνει να ανήκεις στην κάστα των διαβασμένων. Κι εγώ σκοπεύω να λερώσω τα χέρια μου μέχρι τις φλέβες.

Πρώτη Μέρα Στο Σχολείο

Τετάρτη. Μια απλή, συνηθισμένη Τετάρτη, Οκτώβρη μήνα, όταν όλα τα σχολεία έχουν κάνει αγιασμό και όταν όλα τα βιβλία έχουν μοιραστεί. Κι όμως, για κάποιους ήταν σήμερα η πρώτη μέρα στο σχολείο, τρόπον τινά. Επίδοξοι δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίνες, μια μικροσκοπική αίθουσα να ασφυκτιά απο εξίσου μικρούς Κακαουνάκηδες, Πανούτσους, μικρές Όλγες και μικρές Μάρες. Ακόμα και μια μικρή Μενεγάκη εντόπισα. Φοιτητές στην πρώτη τους μέρα της μετουσίωσης μιας φαντασίωσης σε κάτι πιο απτό. Φοιτητές να προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, να κάνουν επίδειξη γνώσεων ή απλά να προσπαθούν να τους πάρει με καλό μάτι ο καθηγητής, ο δάσκαλος. Φοιτητές έτοιμοι να κατακτήσουν μια θέση στο πάνθεον των καναλιών, των ρεπορτάζ, έστω και των πάνελ. Κι εγώ κάπου εκεί, να κοιτάζω συγκεντρωμένη, προσπαθώντας να αφουγκραστώ το παλλόμενο περιβάλλον, αφού εγώ καμία θέση δεν έχω εκεί μέσα, ίσως να τους πιάνω και μια καρέκλα τζάμπα. Χωρίς το άγχος των υπολοίπων, ένιωσα και εγώ σαν την πρώτη μου μέρα στο σχολείο, πιάνοντας κάτι πρωτόγνωρο, κάτι που πάντα σνόμπαρα. Νιώθω μικρή, ακούω πράγματα που με ξεπερνάνε, με κάνουν και αναρωτιέμαι, ίσως και να κλείνω τα αυτιά καμιά φορά. Σημειώνω πράγματα, θέλω να τα θυμηθώ, μπορεί αύριο να τα έχω ξεχάσει, μουτζουρώνω το χαρτί μου. Συγκεντρώνομαι, αφαιρούμαι. Κι όμως, είμαι εδώ, και αυτό που διαβάζεις είναι η πρώτη μου εργασία για τον κύριο μας. Και για να την κάνω πάει να πει ότι, μπορεί να μας λείπουν οι κιμωλίες, οι χάρακες, τα πράσινα θρανία, μπορεί στα διαλείματα να μην παίζουμε κυνηγητό, αλλά εγώ την νεά μου αρχή θα την κάνω.